“NIE.”
„Bo nie ma wstydu w…”
„Wiem, że nie ma wstydu w pielęgniarstwie. Ciocia Linda jest wspaniałą pielęgniarką. Ale ja nią nie jestem”.
„Kim więc jesteś?”
„Jestem dokładnie tym, kim chciałem być.”
Wyglądała na zdezorientowaną, ale nie naciskała dalej.
Kolacja była jak zwykle. Marcus opowiadał o swoich planach ekspansji firmy. Jennifer promieniała i mówiła o imionach dla dzieci. Tata opowiadał o swojej grze w golfa. Mama chwaliła sukcesy Marcusa i bardzo martwiła się o moją przyszłość.
„Sarah powinna kogoś poznać” – zasugerowała ciocia Linda. „Może przez szpital. Lekarze na pewno spotykają mnóstwo ludzi”.
„Technicznie rzecz biorąc, ona jeszcze nie jest lekarzem” – sprostował Marcus.
„Technicznie rzecz biorąc, jestem lekarzem” – powiedziałem cicho.
„Wiesz, o co mi chodzi. Nie jestem prawdziwym lekarzem. Nie jestem niezależny.”
„Mam tytuł lekarza.”
„A dwanaście lat później nadal jesteś pod opieką jak student medycyny. To nie to samo, co bycie prawdziwym lekarzem prowadzącym”.
Pokroiłem indyka na dokładne kawałki.
„Jak długo jeszcze?” zapytał tata. „Dopóki nie skończysz?”
„Skończyłem rezydenturę”.
„Och” – mama się rozjaśniła. „Więc w końcu zostaniesz prawdziwym lekarzem?”
„Jestem prawdziwym lekarzem od siedmiu lat.”
Marcus się roześmiał.
„Technicznie. Na papierze. Ale jeszcze nie ufa się ci, że będziesz pracować samodzielnie, prawda? Nadal jesteś pod nadzorem.”
„Jestem szefem…”
Mój telefon zawibrował, potem znowu, a potem bez przerwy. Spojrzałem w dół. Izba przyjęć w St. Catherine, kilka telefonów.
„Nagły wypadek w pracy” – powiedziałem, wstając.
„Widzisz?” Marcus wykonał gest widelcem. „To twoje życie. Oderwane od Święta Dziękczynienia, bo ktoś naprawdę ważny potrzebuje twojej pomocy”.
Wyszedłem na korytarz i odebrałem telefon.
„Doktorze Williams, mamy problem.”
To był dr Patel, lekarz dyżurny. Jego głos był napięty.
„Czterdziestojednoletni mężczyzna, ostry zawał serca, stan niestabilny. Wymaga pilnego cewnikowania. Dr Chin jest na sali operacyjnej. Dr Rodriguez jest nieosiągalny, a dr Morrison wyjechał na święta”.
Mój umysł natychmiast zmienił temat.
“Narządy?”
„Ciśnienie tętnicze dziewięćdziesiąt na sześćdziesiąt, tętno sto dwadzieścia, uniesienie odcinka ST w wielu odprowadzeniach. Rozpoczęliśmy leczenie, ale stan się pogarsza. Potrzebujemy cię”.
„Jestem dwadzieścia minut stąd. Przygotuj salę operacyjną nr 2, zadzwoń do mojego zespołu, wezwij kardiologa. Będę za piętnaście minut”.
„Już zrobione. Doktorze Williams…” – Zrobił pauzę. „Pacjent nazywa się Marcus Williams”.
Krew mi zmroziła krew w żyłach.
“Co?”
„Przyszedł jakieś dziesięć minut temu, skarżąc się na ból w klatce piersiowej. Jest z nim żona. Powiedzieli, że ma siostrę o imieniu Sarah.”
Rozłączyłem się i wróciłem do jadalni. Wszyscy śmiali się z czegoś, co powiedział Marcus.
„Marcus” – powiedziałem cicho.
Spojrzał w górę zirytowany.
“Co?”
„Jak się czujesz?”
„Dobrze. Dlaczego?”
„Czy odczuwał Pan dzisiaj ból w klatce piersiowej?”
„To tylko niestrawność. Jennifer namawia mnie, żebym jadł zdrowiej”. Poklepał się po brzuchu. „Nic mi nie jest”.
„Czy odczuwasz ból w lewym ramieniu?”
„Jesteś…”
“Duszność?”
Zmarszczył brwi.
„Ramię trochę mrowi, ale pewnie źle na nim spałem. Czemu…”
„Musimy jechać do szpitala. Natychmiast.”
„Co? Jest Święto Dziękczynienia. Nic mi nie jest.”
„Marcus, myślę, że masz zawał serca.”
W pokoju zapadła cisza.
Wtedy Marcus się roześmiał.
„Zawał serca? Mam czterdzieści jeden lat. Jestem zdrowy. To absurd. Objawy, które opisujesz, są niczym. Dramatyzujesz.”
„To klasyczny przykład Sarah, która próbuje sprowadzić wszystko do medycyny, próbując udowodnić, że wie coś, czego my nie wiemy”.
„Marcus, proszę.”
„Nie”. Odwrócił się do mamy. „Właśnie o tym mówiłem. Bawi się w lekarza od tak dawna, że naprawdę myśli, że potrafi diagnozować ludzi na kolacji w Święto Dziękczynienia”.
Jennifer dotknęła jego ramienia.
„Kochanie, boli cię ramię.”
„Nic. Sarah po prostu próbuje poczuć się ważna.”
Mój telefon zadzwonił ponownie. Odebrałam.
„Doktorze Williams, gdzie pan jest?” – pytał pilnie dr Patel. „Proszę zaczekać. Panuje tu zamieszanie. Mamy Marcusa Williamsa na ostrym dyżurze, ale jego żona mówi, że jego siostra Sarah jest z nim na obiedzie z okazji Święta Dziękczynienia”.
„Masz innego Marcusa Williamsa.”
„W portfelu pacjenta widnieje informacja, że jego adres pokrywa się z danymi kontaktowymi w nagłych wypadkach, zgodnie z którymi pod tym adresem jego siostrą jest Sarah Williams”.
Zamknąłem oczy.
„Już idę.”
Rozłączyłem się i spojrzałem na Marcusa. Jego twarz lekko poszarzała.
„Marcus, na oddziale ratunkowym w Centrum Medycznym św. Katarzyny jest mężczyzna. Ma twoje imię, adres i najwyraźniej twój dowód osobisty. Dzwonili do mnie, bo jestem na liście jego kontaktów alarmowych”.
Krew odpłynęła mu z twarzy.
„To… to niemożliwe. Mój portfel ma rację…”
Poklepał się po kieszeniach. Jego oczy rozszerzyły się.
„Nie… nie mogę znaleźć…”
„Byłaś gdzieś dziś rano?” – zapytała Jennifer, teraz już zmartwiona.
„Tylko na siłownię. Wcześnie, przed korkami na siłowni. Wróciłem prosto do domu, a potem przyjechaliśmy tutaj.”
Jego oddech stawał się coraz szybszy.
„Jestem pewien, że miałem go przy sobie, kiedy wychodziłem z siłowni. Może zgubiłem go na parkingu.”
„Marcusie” – powiedziałem stanowczo – „proszę, posłuchaj uważnie. Albo ktoś podszywa się pod ciebie na ostrym dyżurze, albo za chwilę będziesz potrzebował natychmiastowej pomocy medycznej. Tak czy inaczej, musimy jechać”.
„To szaleństwo. Czuję się dobrze. Po prostu…”
Nagle sapnął i podniósł rękę do piersi.
„To tylko niestrawność.”
Ale teraz jego twarz była spocona, a usta miały delikatny niebieski odcień.
„Marcus.”
Jennifer stała przestraszona.
„Powinniśmy iść.”
„Nie idę do szpitala na Święto Dziękczynienia, bo Sarah chce bawić się w lekarza” – nalegał, ale jego głos był słaby.
„Tato” – powiedziałem – „weź kluczyki. Już”.
„Poczekaj chwilę” – zaczął tata.
“Teraz.”
Coś w moim głosie sprawiło, że się poruszył.
Marcus próbował wstać i się potknął. Złapałem go.
„Dobra” – wyszeptał. „Dobra, może nie czuję się najlepiej”.
Zaprowadziliśmy go do samochodu taty. Siedziałam z tyłu z Marcusem, mierząc mu puls i obserwując oddech. Mama zawołała Jennifer, żeby pojechała za nami.
„To żenujące” – mruknął Marcus. „Nic z tego nie będzie. Refluks żołądkowy czy coś.”
„Prawdopodobnie” – zgodziłam się, licząc uderzenia jego serca. Za szybkie. Zbyt nieregularne.
„Będziesz wyglądać śmiesznie, kiedy mnie wypuszczą do domu”.
